Ο συμβατικός τύπος της ολικής οδοντοστοιχίας βασίζεται στο φαινόμενο της «βεντούζας» στα μαλακά «ούλα» που έχουν απομείνει – ακριβέστερα ονομάζεται βλεννογόνος – και το υποκείμενο κόκκαλο. Συχνά, ωστόσο, έχει χαθεί σημαντικό μέρος από το κόκκαλό των γνάθων μαζί με τα φυσικά δόντια, γεγονός που οδηγεί σε μειωμένη συγκράτηση της οδοντοστοιχίας, ιδιαίτερα στην κάτω γνάθο. Στα περιστατικά αυτά η συγκράτηση μπορεί να ενισχυθεί σημαντικά με την τοποθέτηση λίγων οδοντικών εμφυτευμάτων – τουλάχιστον δύο στην κάτω γνάθο και τουλάχιστον τέσσερα στην άνω. Στα εμφυτεύματα αυτά βιδώνονται ειδικά εξαρτήματα πάνω στα οποία «κουμπώνει» η οδοντοστοιχία – μετατρέπεται, όπως λέμε, σε επένθετη – και αποκτά πολύ καλύτερη συγκράτηση και σταθερότητα.
